Smakowanie Słowa

Jest czas rozdawania i czas zbierania

2012-02-11T19:32:00.000+01:00

obserwuję drzewa. patrząc wyłącznie pobieżnie są martwe i brzydkie, jak ten nieszczęsny trędowaty człowiek, który przyszedł do Rabbiego Jeshuy.

Patrzę w głąb siebie i tym większe przerażenie mnie ogarnia, bo na zewnątrz wszystko ok, jeszcze jakoś trzymam fason i prę do przodu, a w środku smród i zgnilizna...

On wiedział czego chce, właściwie nikt nie miał wątpliwości. tym czasem gdy ja przychodzę do Niego, to w sumie mam poczucie, że tylko zawracam Szefowi głowę...

błagam, otwórz moje oczy ślepe na moją własną nędzę

2011-11-28T18:35:00.001+01:00

Mt 8,5-11

na co dzień doświadczam bowiem mocy słowa. Słowo może wiele.

Może sprawić komuś ogromną radość, jedno dobre słowo podnosi na duchu

bardziej niż potok nic nieznaczących informacji. Jedno wyważone jadowite

zabija najmniejsza iskrę podtrzymującą przy życiu...

Słowo najczęściej jest o sobie, rzadko dobrze o innych, a jeśli już,

to o tych, którzy rzeczywiście są ważni.

Dowódca z dzisiejszej ewangelii to gość, który wie,

co w życiu jest wynikiem czego.

Ścisły umysł. Przyczyna-skutek. i wszystko jest na swoim miejscu

dopóki nie staje wobec rzeczywistości, której się nie da zmierzyć. Wiara.

Wysnuł własną teorię, otrzymał pochwałę, ale musiał odejść w pustkę

ze znakiem zapytania na czole.

I pozostać z tym pytaniem na całe życie.

Nie wierzę, żeby odpowiedź, którą zobaczył, nie zmieniła jego samego

i jego stosunku do własnych słów, podobnie jak do własnych sług, żołnierzy.

W tekście oryginalnym na określenie sługi jest użyte słowo,

które oznacza "sługa", ale również "dziecko".

A tobie, podobnie jak temu doświadczonemu żołnierzowi

stanie się to, w co uwierzyłeś.

Wierzę, że poza ta naszą ludzką ziemią piekło jest puste,

bo Jezus na krzyżu uwierzył, że my wszyscy jesteśmy paralitykami i bardzo cierpimy.

Jego dzieci-słudzy...

światło...

2010-09-19T23:06:00.006+02:00

8,16-18

ουδεις δε λυχνον αψας

καλυπτει αυτον σκευει η υποκατωκλινης τιθησιν

αλλ επι λυχνιας επιτιθησιν

ινα οι εισπορευομενοιβλεπωσιν το φως

ου γαρ εστιν κρυπτον ο ου φανερον γενησεται

ουδε αποκρυφον ο ου γνωσθησετα
ι και εις φανερον ελθη

βλεπετε ουν πως ακουετε

ος γαρ εαν εχη δοθησεται αυτω

και ος εαν μη εχη και ο δοκει εχειν αρθησεται απ αυτου

...żeby zaistnieć potrzebuje ciemności...

dopiero kiedyś tam w przyszłości, która jak się modlimy i pragniemy, ma nastąpić już, jedynym światłem będzie Baranek. teraz tak nie jest, ciemności wydaje się być dużo więcej niż światła, a jak wynika z dzisiejszego Słowa, jest to normalny stan rzeczy. gdy zdarzało mi się czuwać przy ognisku w nocy, zauważyłam przedziwne zjawisko - przed wschodem słońca, gdy przegrana nocy była już pewna, robiło się nagle bardzo nieprzyjemnie, szaro i ponuro,mgła niepewności wdzierała się swoją wilgocią w każdy zakamarek jestestwa. i tak by się chciało uciec w jakieś ciepłe miłe schronienie, do łóżeczka, zabezpieczyć światło pod przykryciem, by nic mu nie zaszkodziło i przypadkiem nie zdmuchnęło. nie pragnę ryzyka.

czemuż więc się dziwię, że jest tak niemiło trwać przy świetle mimo wszystko?

Dziękuję , że TY się temu nie dziwisz i uprzedzasz, Twoje Słowo przede mną toruje mi drogę, dając nadzieję na szczęście wieczne z Tobą.

szlifowanie

2010-04-28T16:46:00.002+02:00

podobno tylko szlachetne kamienie Pan szlifuje...

I trzeba się cieszyć, kiedy trudne doświadczenia walą się na głowę jak grad, bo to szczególny znak Bożego umiłowania i wybrania, ale szczerze to ja już mam dość.

dziś postanowiłam zrobić sobie dzień na zebranie myśli i sił na nadchodzący czas, który już wiem, że nie będzie czasem łatwym - tak wiele pracy mnie czeka...

wyspałam się. napromieniowałam się najpierw na mszy świętej, potem na słoneczku w parku, pozytywnie się podładowałam. chciałabym żeby odtąd wszystko było prostsze, bardziej czytelne. chcę wnosić w życie pokój i radość. cieszę się, gdy ludzie na ulicy zaczepiają mnie pytając zazwyczaj o banalne rzeczy, jak załatwienie kościelnych formalności czy godziny otwarcia biura. cieszy mnie jednak najbardziej to, że (mam nadzieję) postrzegają mnie jako kogoś dostępnego, bez zbędnych barykad.

wiem, schlebiam sobie, sama się pozytywnie nakręcam w nadziei, że gdy się natknę na osobę, która jest dla mnie trudna, zachowam się godnie, a nie jak ślimak uciekający we własny świat.

Przykazanie miłości bliźniego. kochać takim, jaki jest. dotknęło mnie dziś słowo z homilii - "nie starać się porządkować tego bałaganu, który jest w moim wnętrzu, bo zabraknie czasu na słuchanie GŁOSU. wsłuchać się, żeby On sam to wszystko zaczął powoli porządkować. On sam zacznie wtedy we mnie kochać. trzeba TYLKO pozwolić temu głosowi się przebić przez harmider świata"

...wiem, że przykazanie Jego jest życiem wiecznym...

(J 12,44-50)

JESTEM CHLEBEM

2010-04-23T22:54:00.003+02:00

dlaczego nie wodą, powietrzem, ciepłem...? przecież również bez tego, co przed chwilą wymieniłam życie nie jest możliwe. a jednak Jezus uparcie mówi o sobie jako o chlebie. słyszałam komentarz do tych słów, który w pewnym sensie jest światłem-bo chleb jest jednocześnie Boży i ludzki, bo to On daje ziarno i wzrost, a człowiek dokłada wysiłku, by go wypiec.
mi jednak to nie wystarcza. czuję, że jest jeszcze coś więcej, coś, co jest związane z kenozą Syna Bożego, Jego pragnieniem stania się MNĄ, zniżenia do mojego poziomu, do żłobu z którego żrę(za przeproszeniem). Dlatego jako dziecko złożony w żłobie.bym zawsze wtedy, gdy mnie życie skopie, wiedziała, że mogę po prostu przyjść i się nakarmić NIM, bo nikt mi nie może tego chleba odmówić.
tak jakby chciał bym Go PRZEŻUWAŁA.
nie znam człowieka, który pozostawałby obojętny na widok bochenka, który dopiero co wyszedł z pieca. Rumiany, jeszcze gorący, z chrupiącą skórką. chleb nigdy się nie znudzi, zawsze będzie podstawą pokarmu człowieka.
Jezu, bądź moim mistrzem w sztuce umierania sobie dla innych, stawania się na Twój wzór chlebem dla innych...

Śmierć bliskich

2010-04-10T22:35:00.000+02:00

tragedia. żałoba. żal i smutek, że nagle - byli i nie ma. wczoraj pochowałam dwoje ludzi, których do pewnego stopnia uważałam za przyjaciół. ich odejście w ciemność boli nadal bardzo. myślę o ciemności, bo odeszli z drogi Bożej świadomie i dobrowolnie. dlatego w jakiejś mierze nie żyją, a ja nie mogę im pomóc. ale patrzę w tę ciemność z nadzieją: Chrystus jest ŚWIATŁOŚCIĄ. być może tak jest, że czasem trzeba odejść w ciemność, by zobaczyć i zrozumieć, że nie ma życia poza Nim. powierzam ich też Tej, która nosiła w sobie SWIATŁO i cała jest Nim przeniknięta. modlę się za nich jak nigdy dotąd.

a dziś jeszcze ta jakże dramatyczna śmierć ludzi, którzy przecież byli w pewnym sensie elitą społeczeństwa... tak jakby ta ziemia rosyjska ciągle pragnęła krwi, spijając tę najbardziej wyborową.

czuję się poniekąd jak Hiob, na którego się walą co raz to nowe i większe dramaty osobiste. wczoraj chciało mi się wyć, dziś jestem jak w amoku, najchętniej usiadłabym w kącie i nie myślała o niczym. reakcja obronna. ale wiem, że nie wolno. trzeba żyć, czuć, przeczołgać się przez to doświadczenie, żeby ono się stało naprawdę własnym. Żeby i moja śmierć - kiedykolwiek nastąpi - była moją własną.

tym czasem, Panie, nie patrz na to, że błądzili i grzeszyli, zmarłych przyjmij (chociaż tylnym wejściem) do Nieba. a na żywych spuszczaj deszcz łask, by przemoczył skorupki grzechu, by w końcu jednak byli z Tobą.

Mt 5, 20-26

2010-02-26T12:27:00.000+01:00

"Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego".
nigdy się nie pokłócił tylko ktoś, kto nie żyje i tylko niemy nie wypowiedział nigdy słów, których by potem żałował. chodzi przede wszystkim o serce, które bije i dlatego cierpi, że kocha. obraźliwe słowa zasłyszane od obcych nie ranią aż tak, jak niedelikatne spojrzenie czy niesłuszne oskarżenie ze strony najbliższych...i jedynie żyjąc myślą o wieczności staje się możliwe takie przejście ponad tym, żeby w imię Jezusa przebaczyć nie czekając na "przepraszam".

Orędzie Papieża na Wielki Post 2010r.

2010-02-16T22:19:00.001+01:00

Orędzie Benedykta XVI na Wielki Post 2010 r.
Jawną się stała sprawiedliwość Boża (…)
przez wiarę w Jezusa Chrystusa (Rz 3, 21-22)
Drodzy bracia i siostry!
Każdego roku przy okazji Wielkiego Postu Kościół zachęca nas do szczerego przeanalizowania własnego życia w świetle wskazań Ewangelii. W tym roku pragnę wam przedstawić parę refleksji, dotyczących rozległego zagadnienia sprawiedliwości, obierając za punkt wyjścia słowa św. Pawła: «Jawną się stała sprawiedliwość Boża (…) przez wiarę w Jezusa Chrystusa» (Rz 3, 21-22).
Sprawiedliwość: «dare cuique suum»
Najpierw poświęcę trochę miejsca znaczeniu pojęcia «sprawiedliwość», które w języku ogółu jest tożsame z wymogiem, by «dać każdemu to, co mu się należy — «dare cuique suum», zgodnie ze słynną formułą Ulpiana, rzymskiego prawnika z III w. W rzeczywistości jednak ta klasyczna definicja nie precyzuje, czym jest owo «suum», które należy każdemu zapewnić. To, czego człowiek najbardziej potrzebuje, nie może być zagwarantowane przez prawo. By mógł on cieszyć się pełnią życia, potrzebuje czegoś głębszego, co może mu być dane tylko darmo; moglibyśmy powiedzieć, że człowiek żyje miłością, którą może mu dać jedynie Bóg, bo stworzył go na swój obraz i podobieństwo. Z pewnością przydatne są i konieczne dobra materialne — Jezus sam zresztą uzdrawiał chorych, karmił tłumy, które za Nim chodziły, i niewątpliwie potępia obojętność, która również dziś skazuje setki milionów istot ludzkich na śmierć z powodu braku żywności, wody i lekarstw — jednak sprawiedliwość «w rozdzielaniu» nie daje człowiekowi całego należnego mu «suum». Tak jak chleba i bardziej niż chleba potrzebuje on bowiem Boga. Św. Augustyn pisze: Skoro «sprawiedliwość jest cnotą, która każdemu przyznaje to, co mu się należy (…) nie jest sprawiedliwością ludzką ta, która odbiera człowieka prawdziwemu Bogu» (De civitate Dei, XIX, 21).
Skąd bierze się niesprawiedliwość?
Ewangelista Marek przytacza następujące słowa Jezusa, które się odnoszą do toczącej się wówczas dysputy na temat tego, co jest czyste, a co nieczyste: «Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to, co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym (…). Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli» (Mk 7, 15. 20-21). Abstrahując od kwestii ściśle związanej z żywnością, możemy dostrzec w reakcji faryzeuszy stałą pokusę człowieka, żeby upatrywać źródła zła w przyczynach zewnętrznych. W wielu współczesnych ideologiach, jak dobrze popatrzeć, występuje ta przesłanka: skoro niesprawiedliwość pochodzi «z zewnątrz», to aby zapanowała sprawiedliwość, wystarczy usunąć zewnętrzne przyczyny, które uniemożliwiają jej urzeczywistnienie. Ten sposób myślenia — napomina Jezus — jest naiwny i krótkowzroczny. Niesprawiedliwość, owoc zła, nie ma jedynie zewnętrznych korzeni; rodzi się ona w sercu człowieka, w którym tkwią zalążki tajemniczej zmowy ze złem. Psalmista z goryczą uznaje: «Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka» (Ps 51 [50], 7). Tak, człowieka osłabia wewnętrzna siła, która ogranicza jego zdolność do komunii z drugim człowiekiem. Z natury swojej otwarty na swobodną wymianę z innymi, czuje, że dziwna siła ciążenia popycha go do zamknięcia się w sobie, do wybicia się «ponad» innych i «przeciw» innym: jest to egoizm, konsekwencja grzechu pierworodnego. Adam i Ewa, zwiedzeni kłamstwem Szatana, gdy wbrew Bożemu przykazaniu sięgnęli po tajemniczy owoc, zastąpili logikę ufności w Miłość logiką opartą na podejrzliwości i rywalizacji; logikę tego, kto przyjmuje, ufnie oczekuje na coś od Drugiego — logiką tego, kto niecierpliwie zagarnia i postępuje według własnego uznania (por. Rdz 3, 1-6), co w rezultacie napełniło ich niepokojem i niepewnością. W jaki sposób człowiek może uwolnić się od tej egoistycznej skłonności i otworzyć na miłość?
Sprawiedliwość i sedaqah
Mądrość Izraela oparta jest na głębokim związku między wiarą w Boga, który «podnosi nędzarza z prochu» (Ps 113 [112], 7), a sprawiedliwością względem bliźniego. Wyraża to dobrze sedaqah — słowo, którym w języku hebrajskim określa się cnotę sprawiedliwości. Sedaqah oznacza bowiem, z jednej strony, pełną akceptację woli Boga Izraela; z drugiej — sprawiedliwość względem bliźniego (por. Wj 20, 12-17), zwłaszcza ubogiego, przybysza, sieroty i wdowy (por. Pwt 10, 18-19). Obydwa te znaczenia są jednakże ze sobą powiązane, bowiem dla Izraelity dawanie ubogiemu to nic innego jak należne odwzajemnienie się Bogu, który ulitował się nad nędzą swojego ludu. Nie przypadkiem Mojżesz otrzymuje tablice z Prawem na górze Synaj po przejściu przez Morze Czerwone. Oznacza to, że przestrzeganie Prawa opiera się na wierze w Boga, który pierwszy «wysłuchał skargi» swego ludu i «zstąpił, aby go wyrwać z rąk Egiptu» (por. Wj 3, 8). Bóg słucha głosu nędzarza, a w zamian chce, by Go słuchano: domaga się sprawiedliwości względem ubogiego (por. Syr 4, 4-5. 8-9), przybysza (por. Wj 22, 20), niewolnika (por. Pwt 15, 12-18). Toteż aby żyć w sprawiedliwości, trzeba wyzbyć się złudzenia, że jest się samowystarczalnym, wyjść z głębokiego stanu zamknięcia, który jest źródłem niesprawiedliwości. Innymi słowy, konieczne jest «wyjście» w sensie głębszym niż to, którego Bóg dokonał przez Mojżesza — wyzwolenie serca, którego sama litera Prawa nie jest w stanie urzeczywistnić. Czy zatem człowiek może mieć nadzieję na sprawiedliwość?
Chrystus, sprawiedliwość Boga
Orędzie chrześcijańskie jest pozytywną odpowiedzią na ludzkie pragnienie sprawiedliwości, jak stwierdza apostoł Paweł w Liście do Rzymian: «teraz jawną się stała sprawiedliwość Boża niezależna od Prawa (…) przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich, którzy wierzą. Bo nie ma tu różnicy: wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia za darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie. Jego to ustanowił Bóg narzędziem przebłagania dzięki wierze mocą Jego krwi» (3, 21-25).
Jaka jest zatem sprawiedliwość Chrystusa? Jest to przede wszystkim sprawiedliwość pochodząca od łaski, według której to nie człowiek naprawia, uzdrawia samego siebie i innych. Fakt, że «przebłaganie» dokonuje się «mocą krwi» Jezusa, oznacza, że to nie ofiary składane przez człowieka uwalniają go od ciężaru win, ale gest miłości Boga, który otwiera się aż do końca, tak dalece, że bierze na siebie «przekleństwo», należne człowiekowi, aby w zamian obdarzyć go «błogosławieństwem», które należy się Bogu (por. Ga 3, 13-14). Natychmiast rodzi to jednak obiekcję: co to za sprawiedliwość, gdy sprawiedliwy umiera za winnego, a winowajca otrzymuje w zamian błogosławieństwo, które należy się sprawiedliwemu? Czyż nie jest zatem tak, że każdy otrzymuje przeciwieństwo tego, co «mu się należy»? W rzeczywistości to pokazuje Bożą sprawiedliwość, głęboko różniącą się od sprawiedliwości ludzkiej. Bóg w swoim Synu zapłacił cenę naszego wykupu, cenę naprawdę ogromną. W obliczu sprawiedliwości krzyża człowiek może się buntować, gdyż uwidacznia ona jasno, że człowiek nie jest istotą samowystarczalną, ale potrzebuje Drugiego, aby być w pełni sobą. Nawrócić się do Chrystusa, wierzyć w Ewangelię oznacza w gruncie rzeczy właśnie to: wyzbyć się złudzenia samowystarczalności, aby uświadomić sobie i zaakceptować własny brak — brak innych i Boga, potrzebę Jego przebaczenia i Jego przyjaźni.
Staje się zatem zrozumiałe, że wiara bynajmniej nie jest czymś naturalnym, wygodnym, oczywistym: potrzeba pokory, by uznać, że potrzebuję Drugiego, który uwolni mnie od tego, co moje, by dać mi darmo, «co mi się należy». Dokonuje się to zwłaszcza w sakramentach pokuty i Eucharystii. Dzięki działaniu Chrystusa możemy dostąpić «większej» sprawiedliwości, jaką jest sprawiedliwość miłości (por. Rz 13, 8-10), sprawiedliwość tego, kto w każdym przypadku zawsze czuje się bardziej dłużnikiem niż wierzycielem, otrzymał bowiem więcej, niż można się spodziewać.
Właśnie dzięki temu doświadczeniu chrześcijanin stara się przyczyniać do kształtowania sprawiedliwych społeczności, w których wszyscy otrzymują to, co konieczne, aby żyć na miarę własnej godności ludzkiej, i w których sprawiedliwość jest ożywiana przez miłość.
Drodzy bracia i siostry, uwieńczeniem Wielkiego Postu jest Triduum paschalne, podczas którego również w tym roku będziemy wysławiać sprawiedliwość Bożą, która jest pełnią miłości, daru i zbawienia. Oby ten czas pokuty był dla każdego chrześcijanina czasem prawdziwego nawrócenia i intensywnego zgłębiania tajemnicy Chrystusa, który przyszedł, by stało się zadość wszelkiej sprawiedliwości. Z tymi uczuciami wszystkim udzielam z serca Apostolskiego Błogosławieństwa.
Watykan, 30 października 2009 r.

wśród swoich

2010-01-31T15:07:00.000+01:00

Św. Jan w swej ewangelii zapisał: "Przyszło do swoich, ale swoi go nie przyjęli..."
to najkrótsze podsumowanie tego, czego doświadczył Jezus podczas swojego krótkiego życia na ziemi. Piszę "krótkiego", choć kiedyś wydawało mi się, że jak ktoś żyje ponad 30 lat, to już żyje dość długo...Ale optyka patrzenia zmienia się z upływem lat...wyobrażam sobie, jak to odrzucenia przez najbliższych, wśród których się wychował, musiało Go boleć. Na pewno bardziej niż to, którego doświadczał ze strony obcych.
Tak wiele rozmyślam o naśladowaniu Chrystusa, o umiłowaniu Go, o upodobnieniu się do Niego, a tak zawsze załamuje mnie cierpienie i odrzucenie, którego doświadczam na co dzień. A przecież to takie normalne - i im bardziej boli, tym lepiej, bo tym większe podobieństwo.

2010-01-27T16:03:00.001+01:00

ακουετε

ο εχων ωτα ακουειν ακουετω

coraz łatwiej przychodzi mi mówić nie słuchając, wtrącać się w czyjąś wypowiedź, kończyć za kogoś rozpoczęte przez niego zdanie, a tym czasem wszyscy jesteśmy spragnieni tylko tego jednego - słuchania.

Bez kogoś, kto mnie usłyszy i wysłucha, słowo przestaje mieć sens. Słowo jest wyrażonym pragnieniem Boga, jest jak promień słońca na moim parapecie, jak płatek śniegu na dłoni - wolno mi przejść obok i nie zauważyć, ale o ile jestem uboższa...

Przyjaciele moich przyjaciół

2010-01-23T22:22:00.000+01:00

trud dorastania do przyjaźni

2010-01-15T22:44:00.000+01:00

przyjaźń zakłada zaufanie.bez niej nie jest sobą.zdradzona przez przyjaciela kona w ogromnym bólu i ostatecznie umiera.
paralityk z dzisiejszej ewangelii miał poczwórne szczęście, bo ci czterej nie zwątpili w niego i nie przekreślili go nawet wtedy, gdy po ludzku był wyłącznie trupem.dzięki nim-dzięki ich wierze-zmartwychwstała w nim wiara:w Boga, który kocha, w dobroć i przyjaźń ludzi, w końcu we własne siły, że warto żyć.
łatwo przychodzi mi rezygnować z walki, położyć się na łóżku i czekać w półśnie aż się coś trudnego samo rozwiąże.A trzeba wstać, bo słońce wstaje i to znak, że będzie lepiej, bo każdy dzień jest szansą.bo każdego dnia ON mówi do mnie: "Dziecko, wstań...i idź..."

Dziękuję

2009-09-20T18:41:00.000+02:00

za przyjaciół. za piękno przyrody. za dobre słowo. za czas odpoczynku.

za to łatwo dziękować.

dziękuję Ci też za to, że nie wszystko przychodzi łatwo,

za lekcje pokory i prostoty, których mi udzielasz.

dlaczego

2009-09-18T07:46:00.002+02:00

tak często zadaję różne pytania (nie tylko sobie) i nie znajduje satysfakcjonujących odpowiedzi. prawdą jest to, co powiedział sł. B. kard. Wyszyński "Boże, nie pytam "dlaczego", bo gdzież byłaby moja wiara". ale prawdą jest również to, że sam Jezus zadawał pytania. szukał. nie udzielał łatwych odpowiedzi. zostawił rodziców z trudnymi pytaniami.
bibliści nie przetłumaczyli dokładnie dzisiejszego tekstu ewangelii, bo pytanie Jezusa powinno być przetłumaczone na: cóż, że mnie szukaliście?- czyli "co się stało, że nie wiedzieliście gdzie jestem?", albo "co z tego, że mnie szukaliście?" pytanie twarde.
matka dobrze przerobiła tę lekcję, bo gdy 20 lat później znów zgubiła syna w Jerozolimie, już nie szukała Go, czekała cierpliwie w domu.
szukają ci, którzy zgubili. a przecież komu jak komu ale Panu Bogu się nie da zgubić. on zawsze wie, gdzie jestem. czyli On też nie może mi się zgubić, bo zawsze jest obok.
nigdy nie będzie to obecność zrozumiała. ale JEST.

!!!

2009-08-19T14:33:00.008+02:00

ŻYĆ I CIESZYĆ SIĘ ŻYCIEM!
TYLKO WTEDY MOŻNA SPOSKOJNIE UMRZEĆ.

Modlitwa Jezusowa

2009-08-19T14:10:00.002+02:00

jest jak orzeźwiające źródło w upalny dzień
gromadzi w jedno wszystkie roztargnione myśli
łączy serce i myśli, rozum i wolę
ostatecznie jestem w całości
a jednocześnie podskórnie wiem,
że jest WIĘCEJ niż tylko ja.
ona daje pokój jednocześnie nie pozwalając zasnąć.
koi serce każąc mu bić rytmicznie coraz szybciej.
eliminuje umysł nadając mu krystaliczną przejrzystość.
paradoksalnie sprzeczne lecz prawdziwe.
jest strasznie trudna i trzeba bardzo chcieć wytrwać przy niej
ale gdy już kogoś pochwyci-nie wypuści.
gdy ktoś przez całe życie pije wodę z kałuży
a raz trafi do studni z żywą wodą,
to choćby miał zdechnąć z pragnienia, będzie pełzł do niej,
będzie tęsknił...
i chociaż znam jej wartość,
gdyby ktoś dziś przyszedł do mnie pytając o nią,
nie wiem czy wskazałabym drogę...

Zaśnięcie Matki Bożej

2009-08-15T16:12:00.002+02:00

gdy się czeka na spotkanie z bliską osobą, czas sie dłuży niemiłosiernie. Ale z całą pewnością nie towarzyszy temu lęk. niepewność. pragnienie przyśpieszenia czasu, wybiegnięcia przed...
Maryja obserwowała każdego dnia swoje powolne umieranie, tak jak to teraz mówimy - starzenie się. wiedziała, że się zbliża koniec ziemskiego życia i wreszcie spotka się z TYM, któremu urodziła Syna, jak też z tymi, których kochała taką piękną ziemską miłością - z mamą i tatą, z Józefem. myślę że pragnęła śmierci, bo tęskniła za nimi.
Żeby dobrze umrzeć trzeba umieć tęsknić. trzeba tęsknić. trzeba kochać. im więcej miłości jest w życiu, tym większa tęsknota. tym pełniejsza wieczność. tym więcej w życiu Boga.

znalezione

2009-06-02T10:41:00.004+02:00

Gdybym mówił wszelakimi językami świata,
a miłości bym nie miał,
stałbym się człowiekiem pełnym bełkotu,
albo nie pojmującym innych kultur.
Gdybym też miał dużo pieniędzy
i znał wszystkie wzory matematyczne,
i posiadał całkowitą wiedzę,
i posiadał stopień doktora wyższej uczelni, tak iżby mnie znano,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
I gdybym brał udział w każdej akcji charytatywnej,
i do tego tolerował każdą religię i każde ludzkie zachowanie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.
Miłość czeka kiedy nikt się nie pojawia,
obdarowuje uśmiechem każdego.
Miłość nie obgaduje sąsiada i jego nowego auta,
nie chce być sławna,
nie czuje się lepszym od drugiego;
nie traktuje ciała jak towar,
nie zamyka się na innych,
nie odpowiada nerwami na nerwy,
nie pamięta wybitej szyby;
nie cieszy się z bólu innych,
lecz raduje się kiedy widzi radość.
Wszystko wytrzyma,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przyjmie.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak sława, która się skończy,
albo jak pieniądze, których zabraknie,
lub jak wiedza, której nie wykorzystamy w pełni.
Po części bowiem tylko poznajemy,
po części rozumiemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem niedojrzały,
mówiłem jak niedojrzały,
czułem jak niedojrzały,
myślałem jak niedojrzały.
Kiedy zaś stałem się dojrzały,
wyzbyłem się tego, co niedojrzałe.
Teraz widzimy nie w pełni, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.

znalezione

2009-06-02T10:28:00.007+02:00

Dlaczego kobiety żyją dłużej…?

Rodzice oglądali TV i mama powiedziała: „Jest już późno, jestem zmęczona, pójdę spać”. Poszła do kuchni zrobić kanapki dla nas na jutrzejszy lunch, wypłukała kolby kukurydzy, wyjęła mięso z lodówki na dzisiejszą kolację, sprawdziła ile jest płatków śniadaniowych w puszcze, nasypała cukru do cukierniczki, położyła łyżki i miseczki na stole i przygotowała ekspres do zaparzania kawy na jutro rano. Potem włożyła już wypraną odzież do suszarki, załadowała nową partię do pralki, uprasowała koszulę i przyszyła guzik. Sprzątnęła ze stołu pozostawioną grę, postawiła telefon na ładowarkę i odłożyła książkę telefoniczną do szuflady. Podlała kwiaty, opróżniła kosze na śmieci i powiesiła ręcznik do wysuszenia. Potem ziewnęła, przeciągnęła się i poszła do sypialni. Zatrzymała się przy biurku i napisała kartkę do nauczyciela, odliczyła trochę kasy na wycieczkę w teren i wyciągnęła podręcznik schowany pod krzesłem. Podpisała kartkę urodzinową dla przyjaciółki, zaadresowała kopertę i nakleiła znaczek oraz zapisała, co kupić w sklepie spożywczym. Obie kartki położyła obok torebki. Potem Mama zmyła twarz mleczkiem „trzy w jednym”, posmarowała się kremem „na noc i przeciw starzeniu”, umyła zęby i opiłowała paznokcie. Ojciec zawołał: „Myślałem, że poszłaś do łóżka”. „Właśnie idę” – odpowiedziała Mama. Wlała trochę wody do miski psa i wypuściła kota na dwór, potem sprawdziła, czy drzwi są zamknięte i czy światło na zewnątrz jest zapalone. Zajrzała do pokoju każdego dziecka, wyłączyła lampki i telewizory, powiesiła koszulki, wrzuciła brudne skarpety do kosza i krótko pogadała z jednym z dzieci, jeszcze odrabiającym lekcje. W swoim pokoju Mama nastawiła budzenie, wyłożyła ubranie na jutro, naprawiła stojak na buty. Dopisała 3 rzeczy do listy 6 najważniejszych czynności do wykonania. Pomodliła się i wyobraziła sobie, że osiągnęła swoje cele. W tym samym czasie Tata wyłączył telewizor i oznajmił „w powietrze”: „Idę spać”. Co też bez namysłu uczynił. Coś nadzwyczajnego w tej historii? Zastanawiasz się, dlaczego kobiety żyją dłużej?

„BO JESTEŚMY SKONSTRUOWANE NA DŁUGI PRZEBIEG”…(i nie możemy umrzeć wcześniej, bo tyle mamy jeszcze do zrobienia !!!)

Wyślij dziś tę historię do 5 fantastycznych kobiet – na pewno będą Ci wdzięczne. A potem – IDŹ SPAĆ !!!

wszystkiego co...

2009-06-01T10:50:00.004+02:00

trudne, bo uświadamia nam naszą ograniczoność.
kosztuje, bo sprawia, że dostrzegamy wartość życia.
boli, bo popycha ku przyjaciołom.

radosne, bo sprawia, że uczymy się dzielić.
wartościowe, bo uczymy się odróżniać dobre od lepszego.

wielu wspaniałych mądrych ludzi, którzy są na swoim miejscu i dzięki temu pomogą nam się znaleźć na właściwym torze w drodze do prawdziwego szczęścia.

tego życzę

Dzień dziecka

2009-06-01T10:31:00.002+02:00

Dzisiaj.
Jeśli się nie staniecie jak dzieci...
Dziś też Dzień Matki Kościoła - Maryi.
Nie jestem człowiekiem zanadto maryjnym, ale dziś próbuję połączyć ze sobą wszystkie te sprawy. Nie lubię angażować emocji ani wyobraźni w sferę religijności, ale coś tam w środku dyktuje mi, że to DZIŚ nie jest zwykłym splotem okoliczności, że to ON tak chciał. Znowu mówi mi, że jest blisko.
Tak bardzo utraciło na znaczeniu słowo KOCHA, że staram się go unikać, ale czy słusznie, bo przecież ja też kreuję ten świat, jego wartości. Mam być solą, która nadaje smak temu światu. I wcale niekoniecznie unikanie tak ważnych słów jest wyjściem najlepszym. Czasem się nie da powiedzieć tego wprost, patrząc w oczy, (może z lęku przed niezrozumieniem czy zranieniem) pozostaje zwykła codzienność osłodzona miłością.
Ale czy nie warto wrócić do odwagi dziecka?

JHWH

2009-05-13T14:29:00.002+02:00

Ja Jestem...
Chrystus wie kim jest i o tym mówi przy pomocy obrazów, symboli. Mówi też obrazami z mojego życia - jest Ty, który przygarnia, akceptuje, jest gdy poniżają, jest natchnieniem do dobrego czynu, wreszcie czystą radością, uśmiechem dziecka i staruszki.
A ja jestem...

Zmartwychwstały przechodzi...

2009-04-17T16:08:00.003+02:00

παιδια μη τι προσφαγιον εχετε
απεκριθησαν αυτω
ου

Jakiś nieznajomy zaczepia po długiej i wydawałoby się bezsensownej pracy i pyta o owocność wysiłku, a potem każe podjąć jeszcze jedną jeszcze bardziej bezsensowną próbę. Na samą myśl adrenalina sięga zenitu...
W ogóle jak ciężko jest przyznać przed obcym, że nie dałam rady, że wszystko na nic, cały wysiłek pomimo wieloletniego doświadczenia w zawodzie... A potem posłuchać rady kogoś, kto się na tym nie zna...
Chrystus oczekuje ode mnie nie-logiczności-wbrew-wszystkiemu. Bo chce dać inaczej. Żebym wiedziała napewno, że nie ma w tym nic mojego.

Jezus jest Panem

2009-04-05T17:37:00.002+02:00

Po całym pracowitym dniu i po spotkaniach z wieloma ludźmi dochodzę do wniosku, że Pan rzeczywiście musi być, musi istnieć chociażby z tego prostego powodu, że jesteśmy tak różni, a mimo to jakoś to wszystko się kręci, ta nasza mała planeta Ziemia...

τουτο φρονειτε εν υμιν
ο και εν χριστω ιησου

Jeśli ta myśl mi towarzyszy, to nawet Wielki Tydzień nie jest taki straszny...z Nim

Gdzie jesteś?

2009-03-30T13:36:00.002+02:00

που εισιν
εκεινοι οι κατηγοροι σου
ουδεις σε κατεκρινεν;

Szczęśliwa wina,
bo gdyby nie fakt, że człowiek tyle razy dziennie upada,
łatwo by było wpaść w pułapkę fałszywej sprawiedliwości.
Dziękuję Ci, Panie, bo przynajmniej nie mam okazji zadzierać nosa.
A nade wszystko chcę wierzyć,
że Ty jesteś dużo bardziej wyrozumiały ode mnie.
I że mi wszystko wybaczysz.
Nawet to, z czy ja sobie nie bardzo radzę.

2009-03-27T14:14:00.002+01:00

Wiosno, przyjdź!

Owoce

2009-03-26T14:29:00.002+01:00

αυτα τα εργα α εγω ποιω
μαρτυρει περι εμου
οτι ο πατηρ με απεσταλκεν

gdy idę tam, gdzie wydaje mi się, że powinnam pójść, lub podejmuję pracę, która moim zdaniem powinna być wykonana - jestem posłana, jestem inaczej mówiąc aniołem :)
i jeśli na tym poprzestać, to łatwo spocząć na laurach samozadowolenia.
pytam jednak siebie - kto jest POSYŁAJĄCYM? Jaka jest moja intencja?

Nie mam człowieka

2009-03-24T13:36:00.002+01:00

κυριε ανθρωπον ουκ εχω

Tylu jest wokół, tłumy... a Pan podszedł właśnie do mnie...
Gdy sobie o tym przypominam mija złość, którą budzi czasem bezmyślne zachowanie moich bliskich. Wszyscy jesteśmy w jakimś miejscu nadtłuczeni. Czasem jest tak, że nie mam człowieka, który by chciał mnie wysłuchać, pomóc. Pytanie jednak powinno być aktualne jednak i w drugą stronę: czy ja jestem człowiekiem dla tych wokół mnie?

J 3,16

2009-03-21T16:20:00.004+01:00

Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ θεὸς τὸν κόσμον ὥστε τὸν υἱὸν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾿ εχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Słowo "miłość" jest tak otrzaskane i tak dziś wieloznaczne, że myśląc o Bożej miłości można mieć mętlik w głowie. Z czym ją porównać? Jakże dalece dowody tej miłości przekraczają moje możliwości poznawcze... Wiele mam wspólnego z Nikodemem, który studiował przecież i ślęczał nad świętymi księgami. Z pewnością to właśnie pragnienie Boga sprowadziło go tego wieczoru do Jezusa. I tak jak ja chciał pomieścić Boga w swej małej główce...
Panie, niech Twe słowo spada na moją głowę jak kropla wody na skałę, niech przebije tę skorupę obojętności, którą wytworzyłam na sercu ze strachu przed kolejnym zranieniem. Obym i ja się znalazła blisko krzyża, blisko Ciebie na wieki.

Szema Izrael

2009-03-20T14:01:00.003+01:00

ακουε ισραηλ

Słyszeć może tylko ten, kto żyje. Tylko człowiek może zatkać sobie uszy i nie słuchać. Ale też tylko człowiek jest zdolny do miłości - w tym jest jego podobieństwo do Stwórcy.
I choć ceną otwarcia się na miłość zawsze jest zranienie, o wiele bardziej niebezpieczne jest zamknięcie się na ten dar. Dar i zadanie.
Słuchaj Izraelu...będziesz miłował
To dla mnie również obietnica, Dobra Nowina, że kiedyś przyjdzie taka chwila...

Wysyłaj do mnie anioły...

2009-03-18T14:35:00.003+01:00

Słuchaj

2009-03-18T14:23:00.002+01:00

μη νομισητε οτι ηλθον καταλυσαι τον νομον η τους προφητας
ουκ ηλθον καταλυσαι αλλα πληρωσαι

Odczytać Boży plan wobec siebie, odkryć harmonię w wydarzeniach dnia i ludziach-znakach. Usłyszeć Jego głos i być posłusznym...nawet za cenę pozornej przegranej. To jest naśladowanie Chrystusa.

Mój dom

2009-03-14T21:58:00.001+01:00

...czy Dom Boży to też mój dom?

2009-03-12T13:28:00.003+01:00

List na XXIV Światowy Dzień Młodzieży

2009-03-12T13:26:00.000+01:00

Pozostać w pół drogi...

2009-03-11T13:33:00.006+01:00

ο υιος του ανθρωπου
παραδοθησεται τοις αρχιερευσιν και γραμματευσιν
και κατακρινουσιν αυτον θανατω
και παραδωσουσιν αυτον τοις εθνεσιν εις το εμπαιξαι
και μαστιγωσαι και σταυρωσαι
και τη τριτη ημερα εγερθησεται

Jak łatwo jest zatrzymać się w słuchaniu, nie usłyszeć do końca tego, co ktoś mówi. Tak
się objawia moje bycie NIE-tu-i-teraz. Nie dociera do mnie to, co najważniejsze, a co Jezus zostawia na koniec: zmartwychwstanie

Bo ja mam swoje plany. Ja wiem lepiej. Ja. Ja. I w ten sposób staję się właścicielką straganu z jajami...
On jednak jest silniejszy od mojej głuchoty - ja Mu przygotowałam w podzięce za sześć dni stworzenia sześć sposobów na sponiewieranie, a ON uwieńczył to moje dzieło swoim zmartwychwstaniem.
I dlatego wciąż jeszcze żyję, bo gdyby się okazało, że On nie zmartwychwstał, całe moje życie jest nic nie warte i nawet psu na budę się nie nadaje.
Bo duchem służby się niestety pochwalić nie mogę. W ogóle niczym nie mogę... Moge jesuynie mieć nadzieję.

καθηγητης

2009-03-10T13:43:00.004+01:00

εις καθηγητης υμων εστιν ο χριστος

i to jest dla mnie Dobra Nowina!
Chrystus sam o sobie powiedział, że jest Tym, który jest zawsze ze mną w drodze, którą kroczę.
Również wtedy, gdy błądzę, jest przy mnie. I nawet jeśli na końcu się okaże, że całe moje życie było pomyłką, że zostanę całkiem sama posądzona o wszystko co najgorsze... odejdę z tego świata spokojnie, bo ON zaprowadzi mnie tam, gdzie sama dojść nie byłabym w stanie i gdzie już nie będzie miejsca dla żadnych pomyłek.

Tabor

2009-03-08T17:38:00.003+01:00

εγενετο νεφελη επισκιαζουσα αυτοις και φωνη εκ της νεφελης λεγουσα
ουτος εστιν ο υιος μου ο αγαπητος ακουετε αυτου

Jak ciężko jest słuchać! Zwłaszcza gdy mówiący stawia wymagania nie tylko słowem, lecz również swoim życiem...Tak bym chciała by to słowo o Chrystusie, który jest umiłowanym synem, trwało we mnie. Tyle jest złych słów i obrazów, które kiedyś ktoś rzucił do ogrodu mego serca, a które ciągle w sobie dźwigam.
Ale nie. Ja, tak jak uczniowie, zatrzymuję się jedynie na tym, co i tak przekracza moje możliwości pojęciowe: cóż oznacza powstać z martwych?

2009-03-06T16:47:00.003+01:00

λεγω γαρ υμιν οτι εαν μη περισσευση υμων η δικαιοσυνη πλειον των γραμματεων και φαρισαιων ου μη εισελθητε εις την βασιλειαν των ουρανων

Ponad miarę... czyli bez ograniczeń, bez kagańców, w całkowitej normalności. Bóg stwarzając świat patrzył na mnie przez rany Chrystusa. Jak ja patrzę na Niego, na siebie, na ciebie?

Ojcze nasz

2009-03-03T15:28:00.002+01:00

Ojcze nasz
Sam Chrystus dał przykład modlitwy trwającej zdecydowanie dłużej niż 20 sekund (bo mniej więcej tyle zajmuje odmówienie Modlitwy Pańskiej), więc raczej nie chodziło Mu o to, by się modlić krótko.
Kluczem w zrozumieniu tego fragmentu wydaje mi się być słowo "przez wzgląd", "z powodu" - bo wskazuje na powód mojej modlitwy. Co mną kieruje gdy udaję się na modlitwę, gdy mimo zabiegania i tylu możliwości jednak wykrawam ten kawałek czasu by nic "nie robić przed Panem"? Ile w tym czystej bezinteresowności, pragnienia bliskości czy zwyczajnego trwania w wierności danemu słowu?

Czego szukasz?

2009-03-02T10:10:00.002+01:00

A właściwie KOGO?

Dzisiejsza perykopa pyta mnie kim jestem, a na to pytanie mogę odpowiedzieć jedynie w odniesieniu DO. Zaczęłam dziś czytać Zeszyt Formacji Duchowej poświęcony rozeznawaniu duchowemu i rachunkowi sumienia o. Ivan Marco Rupnik). Padło tam między innymi takie stwierdzenie: każdy z nas jest powołany, a więc istnieje jedynie W RELACJI, w relacji z GŁOSEM. Jestem, żyję dopóki słucham Słowa, które jest do mnie wypowiadane. Kiedy jestem jako MY, wtedy jedynie możliwe jest istnienie "wolnego przylgnięcia" i otwieram się na możliwość dostrzeżenia bliźniego.
αμην λεγω υμιν εφ οσον εποιησατε ενι τουτων των αδελφων μου των ελαχιστων εμοι εποιησατε

Gdyby dziś Chrystus mówił tę przypowieść o Królu, powiedziałby: "Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego by odziedziczyć Królestwo... bo byłem obok i znaleźliście dla mnie czas, by wysłuchać to, co mam do powiedzenia... bo zauważyliście moje ciche istnienie".

Orędzie Benedykta XVI na Wielki Post

2009-02-24T13:47:00.003+01:00

Jutro zaczyna się czas szczególny. Czas otwierania serca na słuchanie, patrzenie, a raczej słyszenie i widzenie. Ojciec Święty Benedykt XVI napisał do mnie (bo też jestem Kościołem) kilka ważnych słów. Oto pełny tekst papieskiego orędzia:

Drodzy bracia i siostry!

Na początku Wielkiego Postu, który jest drogą intensywnego przygotowania duchowego, Liturgia zachęca nas do trzech praktyk pokutnych, bardzo bliskich biblijnej i chrześcijańskiej tradycji – modlitwy, jałmużny i postu – abyśmy jak najlepiej mogli przygotować się do obchodów Świąt Wielkanocy i doświadczyć mocy Boga, który – jak będziemy słuchać podczas Wigilii Paschalnej - “oddala zbrodnie, z przewin obmywa, przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym, rozprasza nienawiść, usposabia do zgody i ugina potęgi” (Exultet).
W tradycyjnym Orędziu na Wielki Post, chciałbym w tym roku w szczególny sposób rozważyć wartość i sens postu. Wielki Post bowiem przywodzi na myśl 40-dniowy post, jaki Pan odbył na pustyni przed rozpoczęciem swojej publicznej działalności. W Ewangelii czytamy: “Wtedy Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód” (Mt 4, 1-2). Podobnie jak Mojżesz przed otrzymaniem Tablic Dekalogu (por. Wj 34, 28), podobnie jak Eliasz zanim spotkał Boga na górze Horeb (por. 1 Krl 19, 8), tak i Jezus modląc się i poszcząc przygotowywał się do swojej misji, której początkiem było trudne starcie z kusicielem.

Możemy sobie zadać pytanie, jaką wartość i jaki sens ma dla nas, chrześcijan, rezygnacja z czegoś, co samo w sobie jest dobre i pozwala nam żyć. Pismo Święte i cała chrześcijańska tradycja uczą, że post pomaga unikać grzechu i tego wszystkiego, co do niego prowadzi. Dlatego też w historii zbawienia wielokrotnie odnajdujemy zachętę, by pościć. Już na pierwszych stronicach Pisma Świętego Bóg nakazuje człowiekowi, by nie jadł owocu zakazanego: “Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać według upodobania; ale z drzewa poznania dobra i złego nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz” (Rdz 2, 16-17). Komentując Boży nakaz, św. Bazyli zauważa, że “post został nakazany w Raju”, a “pierwsze takie polecenie zostało wydane Adamowi”. I kończy tak: “zakaz »nie wolno ci jeść« jest zatem prawem postu i wstrzemięźliwości” (por. Sermo de jejunio: PG 31, 163, 98). Zważywszy na to, że wszyscy jesteśmy obciążeni grzechem i jego konsekwencjami, post jest nam dany jako środek pozwalający odnowić przyjaźń z Bogiem. Tak uczynił Ezdrasz przed powrotem do Ziemi Obiecanej z wygnania, zachęcając zgromadzony lud do postu, “byśmy się umartwili – mówi - przed Bogiem naszym” (Ezd 8, 21). Wszechmocny wysłuchał ich modlitwy oraz zapewnił swoją przychylność i opiekę. Podobnie zachowali się mieszkańcy Niniwy, którzy posłuchali Jonaszowego wezwania do pokuty i na znak szczerości ogłosili post, mówiąc: “Kto wie, może się odwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, a nie zginiemy?” (Jon 3, 9). Również wtedy Bóg wejrzał na ich czyny i ich oszczędził.

W Nowym Testamencie Jezus ukazuje głęboką przyczynę postu, piętnując zachowanie faryzeuszy, którzy skrupulatnie przestrzegali nakazów prawa, choć ich serca były od Boga daleko. Prawdziwy post, powtarza w innym jeszcze momencie Boski Nauczyciel, to wypełnianie woli Ojca Niebieskiego, który “widzi w ukryciu i odda tobie” (Mt 6, 18). On sam daje tego przykład odpowiadając szatanowi, po 40 dniach spędzonych na pustyni, że “nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4, 4). Celem prawdziwego postu jest zatem spożywanie “prawdziwego pokarmu”, którym jest pełnienie woli Ojca (por. J 4, 34). Skoro więc Adam nie posłuchał nakazu Boga, by “nie spożywać owocu z drzewa poznania dobra i złego”, człowiek wierzący poprzez post pragnie z pokorą zawierzyć się Bogu, ufając w Jego dobroć i miłosierdzie.

Praktyka postu była bardzo rozpowszechniona we wspólnocie pierwszych chrześcijan (por. Dz 13, 3; 14, 22; 27, 21; 2 Kor 6, 5). Również Ojcowie Kościoła mówią o mocy postu, która chroni przed grzechem, tłumi pragnienia “starego Adama” i przeciera w sercach ludzi wierzących drogę ku Bogu. Post jest także częstą praktyką świętych wszystkich epok i przez nich zalecaną. Św. Piotr Chryzolog napisał: “Duszą modlitwy jest post, a życiem postu miłosierdzie. Kto się więc modli, niech pości, a kto pości, niech spełnia uczynki miłosierdzia, niech wysłucha proszącego, który chce być słyszany. W ten sposób otwiera dla siebie uszy Boga, który nigdy się nie zamyka na głos błagającego” (Kazanie 43: PL 52, 320.332).

Wydaje się, że w obecnych czasach zmniejszyło się nieco znaczenie duchowe praktyki postu, a stała się ona raczej – w kulturze zdominowanej przez poszukiwanie dobrobytu materialnego – środkiem terapeutycznym wspomagającym pielęgnację własnego ciała. Poszczenie służy oczywiście dobrej kondycji fizycznej, ale dla ludzi wierzących stanowi w pierwszej kolejności “terapię” pomagającą leczyć to wszystko, co uniemożliwia wypełnianie woli Boga. W Konstytucji Apostolskiej Paenitemini z 1966 r., Sługa Boży Paweł VI stwierdził, że należy postrzegać post w kontekście powołania każdego chrześcijanina, który “nie dla siebie (...) żyć winien, ale dla Boga, który go umiłował i za niego wydał samego siebie, żyć też winien dla braci” (por. Rozdz. I). Wielki Post mógłby być dobrą okazją do przypomnienia sobie zasad zawartych w cytowanej Konstytucji Apostolskiej, podnosząc tym samym wartość autentycznego i niezmiennego znaczenia tej pradawnej praktyki pokutnej, która może nam pomóc zadać śmierć naszemu egoizmowi i otworzyć serce na miłość Boga i bliźniego, co stanowi pierwsze i najważniejsze przykazanie nowego Prawa, a zarazem kompendium całej Ewangelii (por. Mt 22, 34-40).

Skrupulatne przestrzeganie postu przyczynia się ponadto do nadania osobie – jej ciału i duszy – spójności, co pomaga jej unikać grzechu i wzrastać w zażyłości z Bogiem. Św. Augustyn, który dobrze znał własne złe skłonności i nazywał je “węzłem zawikłanym i splątanym” (Wyznania, II, 10.18), w traktacie o “Użyteczności postu” pisał: “Zadaję sobie wielkie udręki, aby On mi przebaczył, sam siebie karzę, aby On mi pomógł, by znalazł we mnie upodobanie, by zaznać Jego słodyczy” (Sermo 400, 3, 3: PL 40, 708). Odmawianie sobie pokarmu materialnego, który żywi ciało, umacnia wewnętrzną gotowość do słuchania Chrystusa i żywienia się Jego zbawczym słowem. Przez post i modlitwę pozwalamy, by On przychodził i by zaspokajał największy głód, jakiego doświadczamy w naszym wnętrzu: głód i pragnienie Boga.

Jednocześnie post pomaga nam uświadomić sobie, w jakiej sytuacji żyje wielu naszych braci. W Pierwszym Liście św. Jan napomina: “Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga?” (3, 17). Dobrowolny post pomaga nam naśladować styl Dobrego Samarytanina, który pochyla się nad cierpiącym bratem i śpieszy mu z pomocą (por. Enc. Deus caritas est, 15). Nasz wolny wybór, jakim jest rezygnacja z czegoś, aby pomóc innym, w konkretny sposób pokazuje, że bliźni przeżywający trudności nie jest nam obcy. Właśnie po to, by pobudzić do zachowania takiej nacechowanej otwartością i wrażliwością postawy wobec braci, zachęcam parafie i wszystkie inne wspólnoty, żeby w okresie Wielkiego Postu wierni częściej praktykowali post, indywidualnie i wspólnotowo, oddając się ponadto słuchaniu Słowa Bożego, modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Taki właśnie był, od początku, styl życia chrześcijańskiej wspólnoty, w której organizowano specjalne zbiórki (por. 2 Kor 8-9; Rz 15, 25-27), a wierni byli zachęcani do oddawania biednym tego, co dzięki postowi udało się odłożyć (por. Didascalia Ap., V, 20,18). Także dziś należy na nowo odkrywać tę praktykę i do niej zachęcać, przede wszystkim podczas liturgicznego okresu Wielkiego Postu.

Z tego, co powiedziałem, jasno wynika, że post jest wartościową praktyką ascetyczną, duchową bronią w walce z wszelkim możliwym, nieuporządkowanym przywiązaniem do nas samych. Dobrowolna rezygnacja z przyjemności, jaką jest jedzenie, i z innych dóbr materialnych pomaga uczniowi Chrystusa panować nad innymi rodzajami głodu osłabionej grzechem pierworodnym natury, którego negatywne skutki odbijają się na całej osobowości człowieka. Do tego też zachęca starożytny liturgiczny hymn wielkopostny: "Utamur ergo parcius, / verbis, cibis et potibus, / somno, iocis et arctius / perstemus in custodia - Ten czas przeżyjmy w skupieniu, krótsze niech będą rozmowy, skromniejsze nasze posiłki, więcej czuwania”.

Drodzy bracia i siostry, jak widzimy, post ostatecznie pomaga każdemu z nas – jak pisał Sługa Boży Papież Jan Paweł II – w czynieniu z siebie całkowitego daru dla Boga (por. Enc. Veritatis splendor, 21). Niech zatem Wielki Post posłuży każdej rodzinie i każdej chrześcijańskiej wspólnocie do oddalenia wszystkiego, co rozprasza ducha, i pogłębienia tego, co karmi duszę otwierając ją na miłość Boga i bliźniego. Myślę szczególnie o intensywniejszej modlitwie, lectio divina, częstszym przystępowaniu do Sakramentu Pojednania oraz aktywnym uczestniczeniu w Eucharystii, a przede wszystkim w niedzielnej Mszy św. Z takim wewnętrznym nastawieniem wejdźmy w pokutny klimat Wielkiego Postu. Niech nam towarzyszy Błogosławiona Dziewica Maryja, Causa nostrae laetitiae, i niech nas wspiera w trudzie wyzwalania serc naszych z niewoli grzechu, by coraz bardziej stawały się “żywym tabernakulum Boga”. Z tymi życzeniami zapewniam o modlitwie, aby każdy wierzący i każda kościelna wspólnota z pożytkiem szli wielkopostną drogą, i z serca udzielam wszystkim Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 11 grudnia 2008

BENEDICTUS PP. XVI

Wszystko jest możliwe

2009-02-23T14:43:00.002+01:00

παντα δυνατα τω πιστευοντι
Mk 9,14nn

Wiara w moim życiu jest owocem doświadczenia Bożego działania. Na własnej skórze doświadczyłam uwalniającej mocy Bożej miłości, dlatego jest mi w pewnym sensie łatwiej. Co jednak z tymi, którzy nigdy nie przyszli do Jezusa ze swoją opętaną miłością, którzy nigdy nie uwierzyli w to, że cośkolwiek w ich życiu może się zmienić na lepsze?
Czy możliwe jest przekazanie doświadczenia Boga?

A tak głębiej - komu wierzę?